یادداشت|قفقاز؛ میدان نبرد مهار ایران

به گزارش پیشگام اقتصاد، سعید شهرابی فراهانی، تحلیل‌گر سیاسی، امنیتی، بین‌الملل حوزه امنیت ملی در یادداشتی نوشت: تحولات سال‌های اخیر در منطقه قفقاز نشان می‌دهد که این منطقه دیگر صرفاً یک حوزه جغرافیایی محدود میان دریای خزر و دریای سیاه نیست، بلکه به یکی از مهم‌ترین میدان‌های رقابت ژئوپلیتیکی قدرت‌های جهانی تبدیل شده است.

جایگاه راهبردی قفقاز در اتصال شرق و غرب، همجواری با ایران و روسیه، نقش آن در کریدورهای بین‌المللی حمل‌ونقل و انرژی و پیوند آن با ابتکارهای بزرگ اقتصادی، موجب شده است که هرگونه تحول امنیتی و سیاسی در این منطقه، آثار مستقیمی بر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران، روسیه و چین بر جای گذارد.از منظر ژئوپلیتیکی، قفقاز حلقه اتصال آسیای مرکزی، غرب آسیا و اروپاست و کنترل آن می‌تواند موازنه قدرت در اوراسیا را دستخوش تغییر کند.

از همین رو، قدرت‌های فرامنطقه‌ای طی دو دهه گذشته تلاش کرده‌اند با افزایش نفوذ سیاسی، اقتصادی، امنیتی و اطلاعاتی خود، آرایش جدیدی از قدرت را در این منطقه شکل دهند؛ آرایشی که هدف نهایی آن، محدودسازی نقش قدرت‌های مستقل اوراسیایی و تغییر موازنه ژئوپلیتیکی منطقه است.در این چارچوب، بسیاری از تحلیلگران معتقدند همکاری فزاینده ایالات متحده، برخی کشورهای اروپایی و رژیم صهیونیستی در قفقاز، تنها به مسائل اقتصادی یا انرژی محدود نمی‌شود، بلکه ابعاد عمیق امنیتی، اطلاعاتی و ژئوپلیتیکی نیز دارد.

این رویکرد در پی آن است که با ایجاد شبکه‌ای از همکاری‌های نظامی، اطلاعاتی و زیرساختی، شرایط لازم برای افزایش نفوذ غرب در محیط پیرامونی ایران، روسیه و حتی چین فراهم شود.در این میان، جمهوری آذربایجان به دلیل موقعیت ژئوپلیتیکی ویژه، همجواری با ایران و روسیه و قرار گرفتن در مسیر انتقال انرژی، به یکی از مهم‌ترین بازیگران این معادله تبدیل شده است. پس از جنگ دوم قره‌باغ در سال ۲۰۲۰، این کشور توانست جایگاه منطقه‌ای خود را ارتقا دهد و همزمان همکاری‌های امنیتی و نظامی گسترده‌تری با بازیگران خارجی برقرار کند.

همین روند، قفقاز جنوبی را وارد مرحله‌ای جدید از رقابت‌های راهبردی کرده است.یکی از مهم‌ترین ابعاد این رقابت، مسئله کریدورهای ترانزیتی است. کریدورها دیگر صرفاً مسیرهای حمل‌ونقل کالا نیستند، بلکه ابزارهایی برای اعمال نفوذ ژئوپلیتیکی، کنترل تجارت، انتقال انرژی و حتی مدیریت معادلات امنیتی محسوب می‌شوند. از این منظر، هر طرحی که بتواند ارتباط زمینی ایران با شمال، روسیه یا حوزه اوراسیا را تحت تأثیر قرار دهد، دارای پیامدهای مستقیم امنیت ملی خواهد بود.

در کنار رقابت‌های ژئوپلیتیکی، بعد هویتی نیز به یکی از محورهای مهم تحولات قفقاز تبدیل شده است. اشتراکات تاریخی، مذهبی و فرهنگی میان مردم ایران و جمهوری آذربایجان، همواره یکی از مؤلفه‌های تأثیرگذار در مناسبات دو کشور بوده است. به همین دلیل، هرگونه تلاش برای بازتعریف هویت‌های قومی، فرهنگی یا تاریخی در این منطقه، صرفاً یک پروژه فرهنگی تلقی نمی‌شود، بلکه می‌تواند بخشی از رقابت نرم برای تغییر موازنه‌های سیاسی و امنیتی باشد.از سوی دیگر، نقش رژیم صهیونیستی در قفقاز طی سال‌های اخیر به شکل محسوسی افزایش یافته است.

همکاری‌های گسترده در حوزه‌های نظامی، اطلاعاتی، فناوری و انرژی، نشان می‌دهد که تل‌آویو این منطقه را یکی از مهم‌ترین عرصه‌های راهبرد امنیت پیرامونی خود می‌داند. توسعه همکاری‌های دفاعی، فروش تجهیزات نظامی، تبادل اطلاعات و حضور اقتصادی در پروژه‌های انرژی، همگی بیانگر تلاش این رژیم برای تثبیت جایگاه خود در مجاورت مرزهای شمالی ایران است.در حوزه انرژی نیز خط لوله باکو–تفلیس–جیهان به یکی از مهم‌ترین شریان‌های انتقال نفت منطقه تبدیل شده و نقش مهمی در تأمین بخشی از نیازهای انرژی بازارهای بین‌المللی ایفا می‌کند.

اهمیت این مسیر در بحران‌های اخیر منطقه‌ای نیز بیش از گذشته آشکار شده و نشان داده است که امنیت انرژی، به یکی از ابزارهای تأثیرگذاری ژئوپلیتیکی تبدیل شده است.در همین حال، مفهوم «جهان ترک» نیز در سال‌های اخیر بیش از گذشته وارد ادبیات سیاسی منطقه شده است. این مفهوم از نگاه برخی تحلیلگران، علاوه بر ابعاد فرهنگی و اقتصادی، دارای ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی نیز هست و می‌تواند بر شکل‌گیری ائتلاف‌های منطقه‌ای جدید تأثیرگذار باشد. با این حال، میزان تحقق عملی این ظرفیت‌ها همچنان محل بحث و بررسی میان کارشناسان است.

برای جمهوری اسلامی ایران، تحولات قفقاز صرفاً یک مسئله مربوط به سیاست خارجی نیست، بلکه بخشی از معادلات امنیت ملی و ژئوپلیتیک کشور محسوب می‌شود.حفظ مرزهای بین‌المللی، جلوگیری از تغییرات ژئوپلیتیکی، صیانت از مسیرهای ترانزیتی، توسعه همکاری با همسایگان و مدیریت رقابت قدرت‌های فرامنطقه‌ای، از جمله مهم‌ترین اولویت‌های راهبردی ایران در این منطقه به شمار می‌رود.

در نهایت، آینده قفقاز بیش از هر زمان دیگری به رقابت میان قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای وابسته است. این منطقه به احتمال فراوان در سال‌های پیش رو همچنان یکی از حساس‌ترین کانون‌های تحولات اوراسیا باقی خواهد ماند؛ جایی که امنیت، انرژی، کریدورهای ارتباطی، هویت و رقابت قدرت‌ها در هم تنیده‌اند و هر تحول جدید می‌تواند پیامدهایی فراتر از مرزهای قفقاز برای ایران، روسیه، چین و حتی نظام بین‌الملل به همراه داشته باشد.